Sonbaharın hüzünlü renkleri eşliğinde insan ömrünün mevsimlerini ve hayatın kaçınılmaz sonunu sorgulayan çarpıcı bir yolculuk.
Geliyor sonbahar bütün haşmetiyle göz boyayıcı renkleriyle. İnsanların renklerin etkisinde kaldıkları bir mevsim. Güneş ara ara çıkar fakat ısıtmaz bir görünüp bir kaybolur. Güneş ressam paletindeki renkler gibi olur. Tabiat dökülmeye başlayan yapraklar aramızdan ayrılanlar için zaman tanır. Bence baharlar ilk ve son olarak insanların aramızdan ayrılışlarının çok olduğu mevsimlerdendir.
Seneyi tamamlayan dört mevsim insan ömrüne uyarlanacak olursa ilkbahar (doğma büyüme okuma evlenme), yaz (meslek sahibi olma ana baba olmak çocukları okutmak), sonbahar (çocukları evlendirmek torun sahibi olmak emekli olmak), kış (soğuk hava ve son mevsim hayatın da bir sonu olduğunu hatırlatır son noktayı koyma zamanı).
Artık bekleyecek ne vakit ne mevsim var.
Vakit şimdi denirse
Ecel atına binilirse
İstikamet son istasyon son durak
Onu da Allah bilir ancak.
Biraz karamsar mı oldu bilmiyorum bunlar benim düşüncelerim.
