İnsanların büyük çoğunluğu, yeterli güvenliğe, prestije, paraya ve statüye sahip olduklarında mutlu olacaklarını sanıyorlar. Ancak insanların mutlu olmaları için sahip olmaları gerektiğini düşündükleri her şey sevinçten çok mutsuzluk getiriyor. Bunlara sahip olduklarında mutsuz olduklarını fark ediyorlar ve boşuna uğraştıklarını düşünüyorlar. Sonra “BÜTÜN BUNLAR NE İÇİN? Sorusunu kendilerine soruyorlar.
Şüphesiz mutsuzluğa sebep olan bu şeyler değil. Bunlara aşırı düşkünlük, duygu destekli istekler ve bağımlılık programlarıdır.
İnsanlar mutsuzlukları için genellikle insanları ve dış dünyayı suçlarlar. Oysa onları mutsuz eden şey yanlış düşünceler ve programlardır.
KİŞİNİN KENDİ YETERLİ OLUNCAYA KADAR HİÇBİR ŞEY YETERLİ DEĞİLDİR. Yeterliliğe mal-mülk biriktirerek, prestij ve unvanlar kazanarak ulaşamayız. Yeterliliğe kendi üzerimizde çalışarak, farkındalığımızı artırarak ve bilincimizi yükselterek ulaşabiliriz. Mutluluk, yalnızca yüksek bilinç yoluyla keşfedeceğimiz sevgi ve akışta var olur.
SEVGİ RUHSAL DÜNYAYA AÇILAN BİR KAPIDIR. Sevgi o kadar güçlüdür ki gün içinde tek bir sevgi dolu düşünce bile tüm olumsuzlukları yok edebilir. Yeterli bir insan olmamız için korkudan sevgiye geçmemiz gerekir. Sevgi bir güvence sistemidir. Sevgi istasyonuna uğramadan, maddi nesnelere bağımlı (düşkün) olarak mutlu olamayız. Sevgi dolu bir insan yalnızca fizik varlığıyla bile başka bir insanın korkularını yatıştırabilir ve olumsuz düşüncelerini olumluya çevirebilir. Etrafımızdaki insanlara sevgi dolu enerjimizle şifa verebiliriz.
Hızlı bir şekilde kendimizi iyi hissetmenin yolu, sevgi dolu birinin aurasına (enerji alanına) girmekten geçer. Onlara yakın olmak, onlarla birlikte olmak ve onlara dokunmak içimizi ısıtır. Sevgi dolu bir insanın aurasında olmak otomatik olarak bilincimizi yükseltir.
Aura, kişinin, ruh hâlini, sağlığını ve genel enerjisini ifade eder. O zaman her şeyi farklı görürüz. Gerçekler değişmemiş olabilir ama bilinç seviyemiz değiştiği için durumu nasıl gördüğümüz değişmiştir. Bu değişim bilgelik taşıyan sevgi dolu insanların aurasında bulunmakla gerçekleşmiş olur.
Güneşte oturduğumuzda ısınmadan edemeyiz. Mesele "devlerle yürümek" tir.